دیوان شمس - غزلیات

اگر ادعای مستی از شرابِ وصالِ یار را داری، چرا چهره‌ات درهم و گرفته است؟ ظاهرِ آشفته و گرفته‌ی تو، گواه صادقی است بر اینکه در درونِ تو خبری از آن مستی نیست؛ چرا که باطن، همواره در ظاهر تجلی دارد.

مستیِ حقیقی حتی در میانِ گروهی که هوشیار هستند، کاملاً پیداست و نمی‌توان آن را مخفی کرد؛ چرا که علائم آن همچون سرخیِ چشم، تلوتلو خوردن و بی‌‌قراری در رفتار، آشکار است.

به‌ویژه آن شرابِ معنوی که اولیای خدا می‌نوشند؛ شرابی که جوش و خروش و کمالِ آن، ریشه در لطف و عنایت پروردگار دارد.

در میانِ هزاران شرابِ دنیوی، آن شرابِ الهی از کف، تب‌وتاب و غوغایی که در وجودِ عاشق برپا می‌کند، شناخته می‌شود.

هرگاه جوشش و بی‌قراری را در کسی دیدی، بدان که این نشانه آتشِ عشقِ جانسوز است و اگر فریاد و خروشی از او شنیدی، بدان که شعله‌ور شدنِ جنون و سودای عشق است.

بدان که سرکه‌فروش هرگز به تو شرابِ ناب نمی‌دهد؛ به دنبال حقیقت در نزدِ نااهلان نباش، چرا که جرعه‌ای از این شرابِ معرفت، ارزشی به‌مراتب بالاتر از دارایی‌های دنیوی دارد.

بهای این شرابِ الهی، جانِ مومنان است (اشاره به آیه قرآن). اگر خریدارِ این شراب هستی، باید هوای نفس و خواهش‌های دنیوی خود را فدا کنی.

اگر مدعی هستی که هوای نفس را رها کرده‌ای اما پاداش و عوضِ آن را نگرفته‌ای، چنین سخنی نگو؛ چرا که وعده‌ی خدای کریم هرگز خلاف نیست و در این مسیر، وعده‌خلافی راه ندارد.

کسی که در شبِ معراجِ دل، در مقامِ قربِ الهی (قاب قوسین) حضور دارد، چشمانش از نورِ دیدارِ یار سرشار است و خمارِ این لقای الهی را در دیده دارد.

این شرابِ طهور (پاک‌کننده)، باعثِ طهارت و پاکی از غم‌های دنیوی است؛ پس در آن دلی که این شرابِ عشق جای دارد، غم و اندوهِ بیهوده چگونه می‌تواند راه یابد؟

آن خراباتِ معنوی، همان مقام «ابیت عند ربی» (شب را نزد پروردگارم به صبح می‌رسانم) است و نشانه‌ی واقعیِ آن اطعام و سیراب‌شدنِ روحانی، همان سیرتِ پیامبر ماست.