دیوان شمس - غزلیات

نورِ سعادت بر من تابیده و وجودِ ناچیزِ من همچون ذرّاتی در این نور غرق شده است؛ به گونه‌ای که کالبدِ من به ویرانه‌ای برایِ فروپاشیِ منیّت و خودپرستی (خرابات) بدل گشته است.

مردمان را به تماشای چهره‌یِ یار که همچون بهشتِ موعود است دعوت می‌کنم و همچنین به سایه‌ی گیسوانش که باغ‌هایِ بهشتی است؛ این زیبایی چنان است که جان را به مهمانیِ ابدی می‌خواند.

خداوندِ مهربان، لطف و کرمِ خود را بر آسمان و زمین نثار کرد، چنان‌که تمامیِ هستی از این توجه و عنایت، مست و بی‌خود گشته‌اند.

مقامِ حقیقت فراتر از درکِ محدودِ هستی و نیستیِ دنیوی است؛ این ساحت چنان متعالی است که از دایره‌یِ منطقِ بشری که درگیرِ نفی و اثبات است، هزاران سال فاصله دارد.

در درونِ قلبِ انسان، هزاران مسیر و دروازه به سویِ صفایِ باطن گشوده شده است؛ پس در پیمودنِ این راه شتاب کن که تأخیر و امروز و فردا کردن، آسیب‌های جبران‌ناپذیری به همراه دارد.

در آن مقام، سرچشمه‌یِ حیاتِ همه‌ی زندگان قرار دارد؛ چرا که حقیقتِ مطلق، پادشاهیِ زمینی نیست که به بازیِ شطرنج و تهدیدِ «شاه‌مات» گرفتار شود.

هر نفسی که می‌کشیم، نردبانی برای عروجِ روحانی است؛ پس به آن پیاله‌هایِ پُر از خون (رنج‌هایِ عاشقی) بنگر که نشانه‌هایِ حقیقت و راهِ رسیدن به معبود هستند.

در آن فضایی که شمسِ تبریزی بر آن حکومت می‌کند، دیگر از گردشِ افلاک و آسمان‌هایِ مادی خبری نیست، زیرا این ساحت، فراتر از قوانینِ حاکم بر جهانِ خاکی است.