دیوان شمس - غزلیات

عشق به چهره تو، دل‌های تمام فرزندان آدم (زن و مرد) را روشن و تابناک می‌کند؛ نزد من بیا که حضور تو باعث می‌شود تمام گناهان و بدی‌های ما به نیکی و حسنه تبدیل شود.

هنگامی که تصویر و خیال تو به سینه و دل عاشق وارد می‌شود، درونِ خانه وجود او، همچون چراغی روشن می‌شود که به زندگی معنا و حیات می‌بخشد.

در برابر خیال و تصویر تو، تمام اندیشه‌های دیگر رنگ می‌بازند و ناپدید می‌شوند، درست مانند زندانیانی که با شنیدن خبرِ آزادی، غم و اندوهشان یکباره محو می‌شود.

جان‌های مشتاقان مانند مور و ملخ پیرامون زلف‌های سیاه و مجعد تو گرد آمده‌اند تا از خرمن کرم و لطف تو، بهره‌ای (زکات) به دست آورند.

اگر به فردی مرده‌دل نگاه کنی، صدها هزار جانِ تازه در او دمیده می‌شود؛ بسیار خوش‌بخت است کسی که آن یک نگاهِ ویژه تو، مانند فرمان پادشاهی (برات) نصیبش شود.

تو آن پادشاهی هستی که تمام پادشاهان دیگر در میدان شطرنجِ وجود تو، همچون مهره‌های بی‌اختیارند که از خانه‌ای به خانه دیگر می‌دوند تا سرانجام در گوشه‌ای شکست خورده و مات می‌شوند.

هرگاه که عشق تو پیاله‌ای از شراب معرفت به دستم می‌دهد، بختِ خفته من بیدار می‌شود و از خواب غفلت برمی‌خیزد.

ماه نیز از آسمان فرود می‌آید تا از این باده عشق سهمی ببرد، اما به او می‌گویم تو لایق این می نیستی و با کمال جسارت به او پاسخِ منفی (هیهات) می‌دهم.

هر سرور و شادمانی که از سوی تو نباشد، بیات و کهنه و ناگوار است؛ پس جام عشق را برایم بیاور که جانم از عشق‌های کهنه و بی‌پایه خسته شده است.

همیشه در برابر چشمان من حضور داشته باش تا تو را تماشا کنم، چرا که چشم من از دیدنِ نشانه‌ها و جلوه‌های جمال تو هرگز سیر نمی‌شود.

ای شمس تبریزی، نمی‌دانم این کار از سر مستی و بی‌خودی است که بوسه‌هایم را بر لبان تو زده‌ام یا بر پاهای تو افتاده‌ام.