دیوان شمس - غزلیات

در هر لحظه، بانگِ عشق از همه‌سو به گوش می‌رسد؛ ما به سویِ گلستانِ جان می‌رویم و قصدِ دیدار و تماشایِ حقیقت را داریم که به‌حق، کاری درست است.

دورانِ عزلت و خانه‌نشینی به پایان رسید و هنگامه‌یِ شکوفایی و حضور در گلستانِ معرفت فرارسید؛ سپیده‌دمِ خوشبختی طلوع کرده و اکنون زمانِ وصال و دیدارِ معشوق است.

ای جانِ بزرگوار که صاحبِ اقبال و سعادتی، از خوابِ سنگینِ غفلت برخیز؛ مرکبِ دولت و خوشبختی را زین کن و به راه بیفت که زمانِ وصالِ ما فرارسیده است.

طبلِ وفاداری را کوبیدند و راه را برای رقص و سماعِ عارفانه جارو و هموار کردند؛ عیش و شادیِ شما نقداً حاضر است، چرا در پیِ وعده‌هایِ پوچِ فردا می‌روید؟

روشناییِ روز دست برآورد و سیاهیِ شب را شکست داد؛ اکنون تمامِ عالمِ بالا و پایین، غرق در درخشش و صفا و پاکی است.

خوشا به حالِ کسی که از رنگ‌ها و بوهایِ دنیوی (تعلقاتِ مادی) رهایی یافته است، زیرا در عمقِ قلب و جان، حقایقی بسیار فراتر از این جلوه‌هایِ فریبنده وجود دارد.

خوشا به حالِ آن جان و دلی که از بندِ آب و گل (جسم و تن) آزاد شده است؛ اگرچه همین تنِ خاکی نیز، خود ابزاری برایِ کیمیاگری و رسیدن به تعالی است.