دیوان شمس - غزلیات

جسم ما از خوابِ غفلت بیدار شده اما همچنان سنگین و بی‌رمق است. آن حقیقت و نیرویِ شورانگیزی که می‌تواند روحِ خسته و بی‌حوصله‌ی ما را به رقص و هیجان آورد، کجاست؟

آن نیرو که ما را به رقص و وجد می‌آورد، حجاب‌های نادانی را از برابرِ قلب می‌درد. اکنون ما تنها رایحه‌ای از او را حس می‌کنیم، اما باید دانست که ادراکِ عطری از حقیقت با رسیدن به خودِ آن حقیقت تفاوتِ بسیاری دارد.

تمامِ جنب و جوشِ مخلوقاتِ جهان از عشق سرچشمه می‌گیرد و این عشق خود از ازل وجود داشته است؛ همان‌طور که درخت به واسطه‌ی وزش باد می‌رقصد و حرکتِ باد نیز معلولِ چرخشِ فلک است.

وقتی قلب از حرارتِ عشق گرم می‌شود، ترس و شرمِ دنیوی از آن رخت برمی‌بندد. در این حال، نَفَسِ عاشق آتشین می‌شود؛ چرا که عشق همچون اژدهایی است که تمامیِ هستیِ مجازیِ عاشق را در خود می‌بلعد.

اگر ساقیِ عالمِ جان، دیشب ته‌مانده‌ی جامِ بلا و رنج را در پیاله‌ی ما ریخت، گله‌مند نباش؛ چرا که در نظرِ عاشقانِ واصل، همین ته‌مانده و رنجِ ظاهری، عینِ خلوص و زلالی است.

ای عاشق، باده‌ی عشق فراتر از احکامِ حلال و حرامِ ظاهری است. پس جام را پر کن و پیش بیاور و بنگر که اکنون نوبتِ عاشقیِ چه کسی فرارسیده است.

ای دلی که به کمالِ پاکی رسیده‌ای، هزاران درود بر تو باد. تمامِ زیبایی‌های عالم در برابرِ شکوهِ تو، بنده و فرمان‌بردارند و اصلِ خوبی و زیبایی از آنِ توست.

هنگامی که می‌خواهم در پیشگاهِ محبوب سجده کنم، او هشدار می‌دهد که هوشیار باش؛ چرا که سجده‌ی حقیقی نه به پیشانی، بلکه به تسلیم کردنِ جان در مقامِ عبودیت است.