دیوان شمس - غزلیات

ای غم، حتی اگر خود را به باریکی و ظرافتِ مو درآوری و سعی کنی به جان من نفوذ کنی، باز هم بارِ خاطر من هستی و پذیرفته نمی‌شوی؛ چرا که این جایگاه (قلب من) مملو از شکر و شیرینی حضورِ محبوب است و تو در اینجا هیچ کاره‌ای.

اندوه تنها در قلبی لانه می‌کند که از هوس و اشتیاقِ معشوق خالی باشد؛ در واقع غم، تنها به خانه‌ای (دلی) سرک می‌کشد که آن نگارِ زیبا و زیرک (معشوق) در آن حضور ندارد.

ای غم، حتی اگر خود را به شکل طلا (ثروت) یا شکر (لذت) درآوری تا مرا بفریبی، لبم را می‌بندم و به تو می‌گویم که سرور و معشوقِ من، نیازی به این خوردنی‌ها و دلبستگی‌ها ندارد.

اگر در دلم احساسِ تنگی و فشردگی می‌کنم، این تنگی به دلیلِ انبوهِ شیرینی‌هایِ عشقِ اوست؛ و اگر دلم در حالِ سفر و حرکت است، مقصدی جز رسیدن به معشوق ندارد.

ای کسی که از غم رهایی نداری، آن را از خود دور کن؛ اگر نمی‌توانی معشوق را به چشم ببینی، دست‌کم با یادآوریِ عطر و نشانه‌های او شاد باش و به همین دلخوش باش.

چهره‌ی معشوق مانند ماهِ ازلی می‌درخشد و اشعار و کلمات، عطر و بویِ او را دارند؛ بهره‌یِ کسانی که افتخارِ دیدارِ مستقیم با او را ندارند، همین عطر و یادِ اوست.