دیوان شمس - غزلیات

محبوب دوباره به بزم ما اهل دل بازگشت؛ اگرچه گاهی با جلوه‌هایی متناقض و گیج‌کننده ظاهر می‌شود که عقل را به شک می‌اندازد، اما یقین داشته باش که این‌ها خطا نیست و او خودِ حقیقیِ اوست.

او گاهی با رفتاری ملایم و دلنشین ظاهر می‌شود و گاه چنان پرشور و تندخو می‌گردد که همچون آتش، هستی را می‌سوزاند. این رفتارهای شگفت‌انگیز و متغیر، صرفاً خصلت و ذاتِ محبوب من است.

او همواره مظهر وفاداری است و هرگز به ما پشت نمی‌کند. او همچون شمعی است که تمام وجودش روشنایی و صورت است و هیچ پشت و پنهانی ندارد که از ما دریغ کند.

همچون ماری که پوست می‌اندازد تا جان تازه گیرد، تو نیز تعلقات ظاهری و نفسانی را رها کن و حقیقت وجودی خود را نزد یار آشکار ساز. چرا هنوز در بند ظواهر و پوسته‌ها مانده‌ای؟ مگر به مغز و حقیقتِ عشق راه نیافته‌ای؟

هر کس با تمام وجود و صادقانه در پیِ ما (خداوند و حقیقت) باشد، خودِ ماست؛ یعنی عاشق و معشوق یکی می‌شوند. همان‌طور که سیلی که به سوی جوی روان است، در نهایت با آن یکی می‌شود، کسی که در طلبِ حق است، در واقع خودِ حق است.

به خاطر اشتیاقِ به عشقِ او، باغِ وجود لبریز از نغمه‌های بلبلان (عاشقان) شده است و از عطرِ گلِ رخسار او، باطن و مغزِ جانِ ما سرشار از رایحه‌ی خوشِ الهی گشته است.

شمس تبریزی که مایه افتخار مردم تبریز است، به خوبی آگاه است که از شدت غم و اندوهِ دوری و عشق به او، این تنِ جسمانی من به اندازه یک تار مو باریک و ضعیف شده است.