دیوان شمس - غزلیات

در این دنیا که کارگاهی برای تجلیِ حق است، من مشغولیت دیگری جز پرداختن به او ندارم؛ زیرا او خود تمامِ کار و هستیِ من است. اگر با صدای بلند این نکته را بازگو می‌کنم، به این خاطر است که خریدارِ واقعیِ این عشق و ادعای من، خودِ اوست.

مانند طوطیِ خوش‌سخن، زبان به ستایش گشودم، چرا که او منبعِ شیرینیِ کلام و شکرستانِ وجود من است؛ همچنین چون بلبلی نغمه‌سرا شدم، زیرا او گلِ زیبا و گلزارِ باصفای زندگی من است.

اگر بال و پرِ روح را به سوی ملکوت می‌گشایم، به این دلیل است که قدرتِ پرواز از اوست؛ و اگر سربلندی می‌کنم و سر به آسمان می‌سایم، از آن روست که او مایه شرافت و دستارِ بزرگیِ من است.

جان و دل من از هر اضطرابی در امان و ساکن است، چرا که جان و دلِ حقیقیِ من، اوست؛ قافله زندگی من نیز به سلامت در حرکت است، زیرا راهبر و قافله‌سالارِ آن، خودِ اوست.

آن‌گونه که در گلستان، رنگرزِ ماهر با خمِ رنگ، به گل‌ها رنگ می‌بخشد، او نیز رنگ‌آمیزِ وجودِ من است؛ و همچون درخششِ آفتاب بر تیغ، اوست که به شمشیرِ تیزِ اندیشه من، درخشش و گوهرِ معنا می‌بخشد.

آیا می‌پرسی چرا جسمِ من برای دیگران محترم و همچون سجده‌گاه شده است؟ دلیلش این است که او شب و روز در ظاهر و باطنِ من (بر در و دیوار وجودم) حضور دارد.

دلم حاضر نیست عشق و اعتمادش را به کسی جز او بسپارد، زیرا تنها اوست که مرهمِ زخم‌ها و پزشکِ این دلِ بیمار و پردردِ من است.

هر کس که بر چهره‌اش نشانِ بندگی و ارادت به او نباشد، برای من غریبه و دشمن است؛ حتی اگر پدرِ من باشد، باز هم از نظر من بیگانه محسوب می‌شود.

ای کسی که در معنویت تهیدست شدی و از سرِ ناامیدی بر دلت سنگِ غم می‌زنی، پاداش و صله خود را از من بخواه، زیرا من به گنجینه و انبارِ فیضِ او دسترسی دارم.

وقتی پادشاهِ عالم مرا به سوی خود فراخوانده است، چرا نروم؟ و چگونه می‌توانم منکرِ او شوم، در حالی که تمامِ گواهی و اقرارِ وجودم به او بازمی‌گردد؟

او به من گفت: ساکت باش، این همه لاف‌زنی و گفت‌وگوی تو تا کی؟ گفتم: ای عزیز، تقصیرِ من چیست؟ سرچشمه‌ی این سخن‌های بسیار که از دهانم جاری می‌شود، خودِ اوست.