دیوان شمس - غزلیات

اکنون زمان پیوند و دیدار است و هنگامه‌یِ رستاخیزِ روح و بقای جاودانه فرا رسیده است. زمانِ تجلیِ بخشش و لطفِ الهی است و دریای پاکی و صفا در اوج زلالی و حرکت است.

گنجینه‌ی بخشش‌های خداوند آشکار شد و موجِ بلندِ این دریای رحمت به ساحلِ وجود رسید. سپیده‌دمِ سعادتِ ابدی طلوع کرد؛ چه صبحِ درخشانی که جلوه‌ای از نورِ خداست.

این پیکرها و صورت‌های ظاهری متعلق به کیست؟ این فرمانروا و پیشوای این عالم کیست؟ این خِردِ پیر و کهن‌سال کیست؟ تمام این‌ها پرده‌ها و حجاب‌هایی هستند که بر حقیقت کشیده شده‌اند.

درمانِ این پرده‌های ظاهری همین جوششِ درونی و شور و اشتیاق است. چشمه‌یِ این شرابِ معرفت و نوشِ الهی در درون ذهن و بینش خودِ شما قرار دارد.

به درون خود بنگر و جستجو کن؛ تو دارای دو جنبه هستی. یکی این سَرِ خاکی که از زمین است و دیگری آن سَرِ پاک و ملکوتی که از آسمان‌ها سرچشمه می‌گیرد.

چه بسیار سرهای پاک و جان‌های عزیزی که در راهِ حق فدا شدند تا تو بدانی که حقیقت و سَرِ اصلی به واسطه‌یِ آن منبعِ لایزال الهی پاینده و استوار است.

آن سرچشمه‌ی اصلی یعنی روح پنهان است و این سَرِ فرعی یعنی جسم آشکار و نمایان. بدان که پس از این دنیای محدود، عالمی بی‌پایان و بی‌کران وجود دارد.

ای ساقی، مشکِ خود را ببند زیرا خُمره و ظرفِ وجودِ ما گنجایشِ این شرابِ الهی را ندارد. ظرف‌های خاکیِ ادراک و فهمِ بشری برای این حقیقتِ وسیع بسیار تنگ و کوچک‌اند.

خورشیدِ حقیقت یعنی شمس تبریزی از جانب تبریز تابید و من از او پرسیدم: نورِ وجودِ تو هم‌زمان هم با همه‌چیز پیوند دارد و هم از همه‌چیز جدا و فراتر است.