دیوان شمس - غزلیات

در هر لحظه، ندای عشق الهی از هر سو به گوش می‌رسد؛ ما قصد سفر به آسمان و عالم بالا را داریم تا به تماشای جمال حق بنشینیم، آیا این تصمیم درست و بجا نیست؟

ما اصلاً از اهالی آسمان و عالم ملکوت بوده‌ایم و هم‌نشین فرشتگان پاک بوده‌ایم؛ اکنون نیز بازگشت ما به همان‌جا خواهد بود، زیرا آن شهر آسمانی، موطن اصلی ماست.

حقیقت این است که ما از آسمان‌ها نیز برتریم و از فرشتگان هم بالاتر هستیم؛ پس چرا نباید از این دو نیز فراتر برویم؟ مقصد نهایی ما مقام والای کبریایی و قرب الهی است.

تو که گوهری پاک و الهی هستی، در این دنیای خاکی و پست چه می‌کنی؟ از کجا به اینجا افتاده‌ای؟ حال که حقیقت خود را بازیافته‌ای، بار سفر ببند و برو، چرا که اینجا جایگاه تو نیست.

بخت بلند و یار مساعد ما همراه ماست و ایثار جان در راه حق، کار و پیشه ماست؛ قافله‌سالار ما در این مسیر دشوار، وجود مبارک پیامبر گرامی (مصطفی) است که فخر عالم است.

به خاطر نور وجود او بود که ماه دو نیم شد (اشاره به معجزه شق‌القمر) و ماه نتوانست تابِ دیدن آن نور عظیم را بیاورد؛ ماه با آن عظمت در برابر او، گدایی کوچک بیش نیست.

بوی خوشی که از این نسیم معنوی به مشام می‌رسد، از پیچ و تاب زلف اوست؛ و درخشش این همه خیال زیبا، بازتابی از چهره درخشان اوست که همانند سوره والضحی نورانی است.

اگر به عمق دل ما نگاه کنی، هر لحظه معجزه شق‌القمر را خواهی دید؛ پس چرا نگاه تو همچنان به دنیای ظاهر دوخته شده است؟

مردمان همانند مرغابیان زاده شده از دریای جان (عالم معنا) هستند؛ مرغی که از آن دریا برخاسته است، چگونه می‌تواند در این خشکی (دنیا) اقامت گزیند؟

بلکه حقیقت این است که همه ما در همان دریا غرقیم و در حضور او هستیم؛ اگر چنین نبود، این موج‌های پیاپیِ شور و شوق و تپش در دل ما از کجا ناشی می‌شد؟

موج پیمان ازلی (الست) آمد و کشتی وجود ما را ساخت؛ حال که این کشتی تن می‌شکند و نابود می‌شود، زمان آن رسیده است که به وصل و لقای خداوند برسیم.