دیوان شمس - غزلیات

پادشاه (معشوق) چهره گشوده و نقاب برانداخته است؛ نظاره‌گرِ شکوه او باش که چه تماشایی است. آن شراب سرخ‌رنگی که در دست دارد، بر گونه‌های چون گل و نسرینش چه جلوه‌ای دارد و شایسته کیست؟

پادشاه در این لحظه، پایِ طرب و شادی را به بزمِ جان ما گشوده است؛ جز او چه کسی سزاوار است که تکیه‌گاه و بالینِ عاشق باشد؟

چه کسی جرئت دارد در برابرِ رخسارِ خورشیدِ حقیقت، خودنمایی کند؟ اگرچه ماه (نماد نفس یا کمال انسانی) در پشتِ پرده ابر پنهان شده، اما گویی او برای جلوه‌گریِ معشوق کنار رفته است.

او جام‌های پیاپیِ عشق را می‌شمرد تا اینکه از شمارش بازماند؛ اگر او (عاشق) از شمارش باز نمی‌ماند، چه کسی می‌توانست تعدادِ آن ساغرهای بی‌پایانِ گذشته را بشمارد؟

از اثرِ تماشای رویِ پادشاه، هر لحظه شاهد و جمالی تازه از عالمِ لامکان (عالم غیب) سر بر می‌آورد؛ این ظهور و تجلی زیبا، به راستی شایسته‌ی کیست؟

ای بسیار مرغانِ جان که بر لبِ دریایِ عشق نشسته‌اید؛ صیادِ حقیقی کجاست؟ و آن شاهینِ تیزبینِ الهی که باید این مرغان را صید کند، کجا پنهان شده است؟

هوشیار باشید که براق‌های (مرکب‌های) عشق در چمنزارِ حضورش می‌چرند؛ آن وصالِ الهی چنان تنگ و خاص است که تنها لایقِ سوارانی است که زینِ معرفت بر دوش دارند.

آن خوبِ سیمین‌تن (معشوق) به خیمه‌ی دلِ ما وارد شد؛ وقتی او حضور دارد، چه کسی چهره‌اش به درخشندگیِ نقره و ارزشِ طلا است که لایقِ این همنشینی باشد؟

شمس‌الدین، که پادشاهِ جان‌ها و مایه افتخار تبریزیان است؛ در هر دو جهان چه کسی مانند او، این‌گونه با شکوه و آیینِ بزرگی وجود دارد؟