دیوان شمس - غزلیات

تمام روز را با تو، ای جانِ من، به شادمانی و خوشی سپری کردم؛ اما اکنون که روز رو به پایان است و شب فرا می‌رسد، دلم از آمدنِ لحظه‌ی جدایی و وداع می‌لرزد.

به من می‌گویی شبت خوش باشد؛ اما چگونه ممکن است وقتی در آتشِ دوری تو می‌سوزم، شبم خوش بگذرد؟ حقیقتاً که دوری تو از آتش هم سوزان‌تر است.

به خدا سوگند که اگر تصویرِ خیالِ زیبایِ تو در شب به دیدارم نمی‌آمد و مرا تسلی نمی‌داد، عاشقِ دل‌خسته طاقت نمی‌آورد و در تنهاییِ شب جان می‌سپرد.

تو در گوش من سخنی از رویِ محرمیت و نزدیکی گفتی؛ انکار نکن و نگو که یادت نیست، زیرا من یقین دارم که تو آن را به خاطر داری.

رازِ میانِ خودمان را در دل پنهان کردم و شب را شاهدِ این رازداریِ خود گرفتم؛ چرا که شب نیز با آنکه تیره و تار به نظر می‌رسد، در پسِ این تیرگی، به عبادت و نیایش مشغول است.