دیوان شمس - غزلیات

هر لحظه پیام می‌آورند که این نامه از طرفِ فلانی است؛ انگار که در شهر ما، کاغذ و سلام‌کردن کالایی بسیار گران و نایاب شده که این‌قدر بر سرِ ارسالِ آن جنجال و تکلف به راه افتاده است.

از این دنیای فانی و پوچ، هیچ انسانِ بی‌مایه و حقیر (کوسه) به کام و بوسه دست نمی‌یابد؛ و کبر و غرور و بینی به بالا گرفتن، خوی و عادتِ چارپایان (نر خران) است.

هر جا زیبارویی دیدی، بدان که سیم‌بَر (پول‌طلب) هم هست. او را جان و جهان خود مخوان، زیرا آن‌کسی که تو جان می‌نامی، در بندِ همین جهان و پول است.

هر طور شده حتی با ناخن از معدن زر بتراش و چاره‌ای بیندیش؛ زر را پنهان نکن، چرا که بدون پول، این صنمِ زیبا روی به تو نشان نخواهد داد.

اگر آن حلقه زر نبود، هرگز در گوش او قرار نمی‌گرفت؛ وجودِ آن حلقه طلا در گوشِ او، نشانه‌ای واضح از طمع و آزمندی اوست.

اگر اتفاقاً زیبارویی دیدی که چشم‌داشتی به سیم و زر نداشت، بدان که لطف و عنایت الهی شامل حالت شده و اقبالی رایگان به تو روی آورده است.

این یارِ حقیقی، زرِ مادی را نمی‌پسندد؛ پس جانی زرین و پاک به پیشکش بیاور، چرا که زرِ مرده و فلزی در عالم معنویت، ارزشی ندارد و راهگشا نیست.

زر تنها سنگی سرخ‌رنگ است که ریشه صدها فتنه و آشوب را کاشته است. کسی که مغرور به داشتنِ این زر است، در حالی که گمان می‌کند پخته و زرنگ است، در واقع خام و بی‌خرد و فریب‌خورده است.

خاموش باش؛ در جایی که عشق حضور دارد، کلمات چه جایگاهی دارند؟ بکوش که از زر کم‌ارزش‌تر نباشی، چرا که معشوقِ حقیقی، فراتر از زبان و گفتار است.