دیوان شمس - غزلیات

هرگونه ستم و رنجی که از جانب تو به من می‌رسد، من تاوانش را بر عهده می‌گیرم؛ من گناهِ تو و کوتاهیِ خودم را تمام و کمال به گردن می‌گیرم تا غباری بر دامن تو ننشیند.

ای کسی که چهره‌ات چون ماه درخشان است! اگر صد بار هم بر من ستم کنی، پیکر من آن ستم را همچون خلعتِ پادشاهی می‌پذیرد و جانم آن را مایه‌ی سلامت و آرامش می‌داند.

در این جهان، هر کسی بهره‌ای از تو دارد و سرنوشتی برایش رقم خورده است؛ اما بهره‌ی من عشقِ به تو شد. احسنت بر این بخشندگی و کرامت تو که چنین گوهری را نصیب من کردی.

گاهی جامِ وجودِ من از لذتِ شرابِ تو مست می‌شود و گاهی خودِ شراب به خاطرِ عطر و طعمِ آن جامِ تو، به جوش و خروش می‌آید.

مفاهیم بلندِ هستی، وقتی زیباییِ چهره‌ی تو را می‌بینند، به سجده می‌افتند و هر حرف و کلمه‌ای وقتی کلامِ تو را می‌شنود، از سرِ شوق به رقص درمی‌آید.

وقتی عاشق از دیدِ مردم پنهان می‌شود یا حالِ درونی‌اش فاش می‌گردد، سرزنشِ مردم به سویش سرازیر می‌شود؛ چرا که نقل و چاشنیِ این شرابِ عشق، چیزی جز همین سرزنش‌ها و ملامت‌ها نیست.