دیوان شمس - غزلیات

برنامه و طریقت من این است که خود را در وادیِ بی‌خودی و فنا گم کنم؛ باور من این است که رسیدن به حقیقت، در سایه ناچیز شمردنِ هستیِ خود و رسیدن به «نیستی» ممکن است.

در حالی که با پای پیاده و در کمال تواضع به سمت کوی دوست می‌روم، در حقیقتِ امر، چرخ فلک (آسمان) مانند اسبی راهوار در اختیار من است و من بر آن مسلط هستم.

هرگاه در یک لحظه کوتاه، صدها جهان را طی می‌کنم و به مراتب بالای هستی می‌رسم، وقتی به عقب می‌نگرم درمی‌یابم که این موفقیت بزرگ، تازه گامِ نخستینِ مسیرِ بی‌پایانِ من بوده است.

چرا باید بیهوده در پیِ دوست به دور دنیا بگردم، در حالی که او از رگ گردن به من نزدیک‌تر است و در عمقِ جانِ شیرین و دوست‌داشتنیِ من منزل دارد؟

شمس تبریزی که مایه افتخار همه عارفان و اولیاست، خنده و لبخندش برای من مانند سوره مبارکه یس (که کلامی مقدس و راهگشاست) ارزشمند و شفابخش است.