دیوان شمس - غزلیات

ای که چهره‌ات به لطافتِ گل و گیسویت به راستی و زیباییِ درخت شمشاد است؛ جانِ من در همان لحظه‌ای که به یاد تو و در غم عشق تو هستم، به نهایت شادی می‌رسد.

هر مالی که غیر از غم و عشق تو باشد، در نظر من بی‌ارزش و همچون خاک است؛ و هر تلاشی که برای برآوردن هوس‌های شخصی صورت گیرد، همچون کوشیدن برای اندازه‌گیری باد، بی‌حاصل و عبث است.

ساز و کارِ آفرینش در جهان، بازتابی از هنر و کارِ توست؛ چرا که وجودِ تو خودِ کارگاهِ هستی‌بخشی و ایجادِ تمام موجودات است.

تمام آسمان و زمین به این حقیقت واقف و آگاه‌اند که آسمان نیز همانند زمین، در برابر دستور و اراده‌ی تو سر تسلیم فرود آورده است.

نقابی از چهره‌ات بردار و رخ بنما تا سرگشتگی و بی‌خبریِ این دو عالم را پایان دهی؛ مگر نه اینکه امروز زمانِ دیدارِ عاشقانی است که مستِ حضورِ تو هستند؟

اگرچه خورشید در گردشِ روزگار، بی‌همتا و یگانه است، اما در میانِ خیلِ عاشقانِ تو که در مشرقِ جمالت حضور دارند، تنها یک فردِ معمولی و کوچک به شمار می‌آید.

شاهان و فرمانروایان اگر به مقامِ عشقِ تو برسند و مانند فرهاد، دلبسته و شیدایِ شیرینِ وجودت شوند، غبارِ کفِ پایِ تو را همچون تاجی گران‌بها بر سر می‌نهند.

دلِ من دست بر دهانم می‌گذارد و مرا به سکوت دعوت می‌کند؛ چرا که اکنون زمانِ سخن گفتن یا فریاد کشیدن نیست، بلکه زمانِ خاموشی و تماشاست.