دیوان شمس - غزلیات

محبوبِ زیرک و فریبنده، بوسه‌ای به من بخشید و شتابان رفت؛ چه می‌شد اگر همان‌گونه که یکی دادی، شش یا هفت بوسه نثارم می‌کردی؟ (اشاره به گلایه از کم‌لطفی معشوق در عینِ اشتیاق).

هر لبی که بوسه‌ی او را تجربه کرده است، نشانه‌هایی از آن بر جای مانده؛ چرا که آن‌چنان شیرین و سحرانگیز است که آن لب، از شدتِ اشتیاق و حلاوت، ترک خورده و شکافته شده است.

یکی از نشانه‌های این عشق، آن است که از سودا و عطشِ دست‌یابی به آن لب که همچون آبِ حیات است، عشق همواره شعله‌های آتش و هیزمِ آن را در وجودِ عاشق برمی‌افروزد.

نشانه‌ی دیگر این است که پیکرِ عاشق نیز همانندِ دلش، در پیِ آن بوسه و وصال، با شتاب و تندیِ تمام می‌دود و بی‌قرار است.

عاشق از شدتِ اشتیاق، لاغر و نزار می‌شود و همچون لبِ محبوب، باریک و کشیده می‌گردد؛ شگفتی نیست که از آتشِ شعله‌ور و تندِ معشوق، وجودِ عاشق چنین گداخته و نحیف شود.