دیوان شمس - غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۱۷
مولوی
من پری زاده ام و خواب ندانم که کجاست
چونک شب گشت نخسپند که شب نوبت ماست
چون دماغ است و سر استت مکن استیزه بخسب
دخل و خرج است چنین شیوه و تدبیر سزاست
خرج بی دخل خدایی است ز دنیا مطلب
هر که را هست زهی بخت ندانم که که راست