دیوان شمس - غزلیات

چه آن نوازنده‌ای که نغمه شادی سر می‌دهد و چه آن سوگواری که در غم است، اگر عاشق و شوریده باشند، زیبا و خوشایند هستند؛ حتی در بند بودن و یا رها گشتن و شکوفا شدن، هر دو در مسیر عشق، دل‌انگیز است.

داغی و بوی دلِ سوخته و جوششِ خونِ عاشق که از شدت اشتیاق می‌جوشد، در کنار پیچ و تابِ نغمه‌های سازِ نوازنده، بسیار دل‌چسب و زیباست.

اشک‌هایی که از چشمانِ عاشق، همچون ابری پر از باران به خاطر دگرگونی‌های روزگار و هجران سرازیر می‌شود، وقتی بر چهره پژمرده و گل‌گونه‌اش می‌بارد، دیدنی و زیباست.

به جان و هستی بنگر، و اگر هم نمی‌توانی حقیقت را ببینی، بدان که همین دنیای مادی در هوسِ آن معشوق، آشفته و شوریده است و این خود زیبایی خاصی دارد.

سر نهادنِ عاشقِ سرمست در برابر معشوق، کاری شایسته است؛ و نوازش شدنِ این سر توسط دست‌های معشوق، بسیار لذت‌بخش و خوشایند است.

دیدارِ چهره معشوقِ آرام‌بخش، مقامی همچون پادشاهی دارد، اما حتی خیالِ آن محبوبِ بی‌همتا در ذهن و چشمِ عاشق نیز شیرین و خوش است.

این سعادتِ دیدار، همیشه به دست نمی‌آید، بنابراین دیدنِ آن چهره همچون ماهِ جان، اگر به صورت ناگهانی و مخفیانه باشد، بسیار دل‌چسب‌تر است.

اگر عشق تمام دارایی‌ات را به تاراج برد، اندوهگین مباش و خوش باش؛ همان‌طور که زنان مصر در برابر زیباییِ یوسف دست خود را بریدند، چنین از دست دادن و فداکاری در راهِ آن معشوق زیبا، پسندیده است.

سخن را کوتاه کن، هرچند که بشارت‌های این خبررسان درباره وصال، پریشان‌گویی است؛ چرا که طعمِ وصال، همچون شکر، باید به صورت ناگهانی و بی‌واسطه چشیده شود.