دیوان شمس - غزلیات

آن محبوبی که بدون شراب، جان مرا مست و بیخود می‌کند کجاست؟ و آن کسی که دستِ تمنا و خواهش‌هایِ نفسانی را از جان و دلم کوتاه کرده است کجاست؟

کجاست آن محبوبی که سوگند خوردن به غیرِ سرِ او برایم ناپسند است؟ و کجاست آن که با حضورِ قاهرانه و جذبه‌اش، تمامِ پیمان‌ها و توبه‌هایِ ظاهریِ مرا درهم شکسته است؟

آن محبوبی که در وقتِ سحر، جانِ عاشقان از دوری‌اش به فریاد و خروش درمی‌آید کجاست؟ و آن کسی که غمِ عشقش ما را از جایگاهِ آرامش و قرارِ خویش بیرون رانده و آواره کرده است کجاست؟

او جانِ جان‌ها و حقیقتِ مطلق است، پس تعجبی ندارد که در هیچ مکان و ظرفی نگنجد. آن حقیقتی که بیهوده در پیِ جا و مکان در کالبدِ تنگِ ما می‌گردد (اشاره به محدودیتِ انسانی) کجاست؟

غمزه و کرشمه‌هایِ ظاهریِ چشم، تنها بهانه‌ای برای ابرازِ عشق است و در پسِ آن، هوس و میلِ عمیق‌تری نهفته است. آن معشوقی که در پسِ این غمزه پنهان شده و دلِ مرا به بندِ خویش کشیده است کجاست؟

او با پرده‌هایِ خیال و آرزو، جلویِ دیدگانِ دلِ روشنِ ما را گرفته است. آن حقیقتی که در پشتِ این پرده‌هایِ رنگارنگِ هستی، چنین بر دلِ ما بند زده و آن را شیفته‌یِ خود کرده است کجاست؟

عقلِ مصلحت‌اندیش تا زمانی که مستِ عشق نشود، از پرسش‌هایِ بی‌پایانِ «چرا چنین است و چگونه است» دست برنمی‌دارد. آن که در مسیرِ عشق به مستی رسید و از قیدِ چون و چراهایِ عقلانی رهایی یافت کجاست؟