دیوان شمس - غزلیات

ای ساقیِ جان، شگفت است که مطربِ ما چرا از نواختن بازمانده است؟ مگر چه کسی راه او را بسته یا سازش را گرفته که دیگر نغمه‌سرایی نمی‌کند؟

چرا او باید از قضاوت‌های مردم درباره خوب و بد بودن امور، اندوهگین یا ناتوان شود؟ در حالی که نعره‌ها و نغمه‌های او، خودِ مایه‌ی جان‌بخشی و عاملِ همان رویدادهای خوب و بد است.

او از شدت شور و حال، دف خود را دریده است و بدون آن، طرب و شادمانی معنایی ندارد. مجلسِ انس با یار نیز، بدون نفس و نغمه‌های او، جلوه و رونقی ندارد.

این دنیا را همچون غربالی بدان که دائماً زیر و زبر می‌شود و آدمیان در آن دست‌به‌دست می‌شوند. دستِ آن کسی هم که این غربال را می‌لرزاند (تقدیر)، در گرو اراده‌ی پروردگار و صاحبِ حقیقی این عالم است.

ای ذهنِ پرسشگر، بیهوده سخن مگو و خاموش باش؛ این مطرب بیچاره چه اختیاری دارد؟ تمام این آشوب و شورش، زیر سرِ آن محبوبِ زیباروی و فتنه‌انگیزی است که با جلوه‌هایش عالم را درگیر کرده است.