دیوان شمس - غزلیات

ای یارِ آسمانی، به سراغم بیا که بدون وجود تو، حتی ماه نیز فروغی ندارد. تا زمانی که خیالِ تو بر دلم نتابد، چاره‌ای جز بیقراری و رقصِ شوق در جستجوی تو ندارم.

هنگامی که تصویر تو بر کوه (قلب سخت من) می‌افتد، چشمه‌های جوشانِ معرفت در آن جاری می‌شود. حتی اگر فرض را بر این بگیریم که قلب من همچون کوه و سنگ، سخت و نفوذناپذیر است، در برابرِ لطف تو تاب نمی‌آورد.

همان‌گونه که به اذنِ الهی از سنگ، آتش و آب جاری شد، قلبِ سنگ‌گونه‌ی من نیز به لطفِ تو به لعلِ ارزشمند بدل شده است که دیگر از دایره‌ی عنایتِ تو دور نیست.

ای حقیقتِ لطیف، من بارها بزرگواریِ تو را در حقِ خود آزموده‌ام. تو تنها یک بار نبوده که قلبِ مرده‌ی مرا زنده کرده‌ای، بلکه بارها این اعجاز را تکرار نموده‌ای.

اگر هر سحرگاه، بارانِ رحمتِ الهی می‌بارد، سرچشمه‌اش از سوی توست و دلِ من که در این سحرگاهان گریان است، همچون کودکی بی‌پناه در گهواره است که تنها به مهرِ تو نیازمند است.

قلبِ من از شدتِ اندوهِ دوری، همچون کوه طور (که در حضورِ تجلیِ خدا متلاشی شد) پاره‌پاره گشت؛ اما این پاره‌های دل، دیگر در دستانِ من نیست، چرا که در وجودِ تو حل شده است.

موسی عصایِ خود را بر سنگ زد تا آب بجوشد؛ لطفِ تو نیز بر قلبِ سختِ من می‌کوبد تا جرقه‌ای از معرفت برآید؛ جرقه‌ای که از جنسِ ابرهای دنیوی نیست، بلکه نوری آسمانی است.