دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب، اکنون زمان آن است که شور و نشاطی برپا کنی و درست مثل زمانی که معدنِ شکر، شیرینی پراکنده می‌کند، تو نیز لطف و بخششِ خود را نثار ما کنی.

تو مانند آب حیات هستی و ما همچون دانه‌ای در زیر خاک؛ اکنون زمان آن است که با لطفِ بی‌پایانِ خود، با وجودِ ما درآمیزی تا از این خاک، جوانه بزنیم.

اگر من نیز همچون دانه‌ای در خاک بپوسم و نابود شوم، سرانجام به درختی تنومند بدل خواهم شد؛ چرا که تمامِ موجودات از عالمِ عدم و نیستی پا به عرصه هستی گذاشته‌اند.

از این پس با من با تندی و خشونت رفتار نکن، ای که شمشیرِ حقیقت در دستِ توست؛ چرا که همین لطف و محبتِ توست که حتی آتشِ سوزان را نیز به حرارتِ عشق و مهربانی بدل کرده است.

جانِ خود را به پیشگاهِ عشق تقدیم کردم، او پرسید آیا چیزِ دیگری هم داری؟ گفتم این جانِ عزیز و حتی حقیقتِ وجودِ من، همه از همان فضای نیستیِ تو پدید آمده‌اند.

از آنجا که نگاه کردن به صورتِ ظاهر، مانعِ دیدنِ حقیقتِ باطنی شد، ناگزیر خودِ شمسِ تبریزی نیز برایِ نگاهِ سطحیِ ما، به حجابی مبدل شده است که نمی‌گذارد به نورِ اصلی (حقیقتِ شمس) برسیم.