دیوان شمس - غزلیات

امروز انوارِ الهی با شکوهی متفاوت بر دلم تابیده است و جانِ من همچون غباری ناچیز در پرتوِ این نور، در شور و شعفی بی‌پایان به رقص درآمده است.

اخترانِ سعد (مشتری، ماه و زهره) در جایگاهِ نیکو و مساعد قرار گرفته‌اند و یارِ زیبارو با گیسوانی که همچون چوگانِ بازی، سرنوشتِ مرا در دست دارد، فرمانرواییِ این میدانِ عشق را بر عهده گرفته است.

هر پیمانه‌ای که از شرابِ معرفت به دستم می‌رسد، نویدِ هشیاری می‌دهد؛ اما آنان که از خردِ حقیقی و عرفانی بهره‌مندند، عقلِ دنیوی و حسابگرِ خود را کنار نهاده و از دیدگان پنهان کرده‌اند.

اینجا محفلِ انسِ پادشاهِ هستی است؛ هر کس که در جانِ خود نشانی از بزرگی و عشق دارد، از این خوانِ رحمت بهره ببرد، چرا که خداوند سفره‌ی کرمش را گسترده و ساقی، همراه و هم‌نشینِ رهروان گشته است.

ای ساقی! این مرحله به پایان رسید، پس داستانِ عشق را از نو آغاز کن؛ در این ساحتِ وحدت، دیگر تمایزِ میانِ اجزای بدن یا کثراتِ هستی معنا ندارد و همه در یگانگیِ مطلق به هم پیوسته‌اند.