دیوان شمس - غزلیات

عشق حقیقی در لابه‌لای کتاب‌ها، دانش‌های آموختنی و ورق‌پاره‌های علمی یافت نمی‌شود. تمامِ آنچه مردم در این‌باره می‌گویند و بحث می‌کنند، راهِ عاشقانِ راستین نیست.

بدان که شاخ و برگِ عشق از ازل گسترده شده و ریشه‌های آن تا ابد پایداری دارد؛ این درختِ عظیمِ عشق، برای استواری نیازی به تکیه‌گاه‌های مادی مانند عرش و زمین یا ساقه و ستون ندارد.

ما عقلِ استدلالی را از جایگاهش برکنار کردیم و به هوا و هوسِ نفسانی حدِ شرعی زدیم؛ چرا که این جلال و شکوهِ عشق، فراتر از گنجایشِ عقل و اخلاقِ بشری است.

تا زمانی که تو در حالِ طلب و اشتیاق هستی، بدان که این اشتیاقت خود بتی است که تو را از حقیقت دور می‌کند؛ چون به مقامِ معشوق برسی، دیگر «هستیِ» مستقلی باقی نمی‌ماند که بخواهد مشتاقِ کسی باشد.

سالکِ دریایِ معرفت، همواره میانِ خوف و رجا شناور است؛ اما هنگامی که کشتیِ وجود و خودِ سالک در دریایِ عشق غرق و فانی شد، دیگر چیزی جز غرق‌شدگی در حق باقی نمی‌ماند.

ای شمس تبریزی، تو هم دریایِ هستی و هم گوهری که در آن است؛ زیرا وجودِ تو تماماً تجلی‌گاهِ سرِّ آفریدگار است و غیر از آن چیزی در تو نیست.