دیوان شمس - غزلیات

من در جستجوی چشمه‌ای هستم که همه موجودات از برکت آن رشد می‌کنند و به دنبال معشوقی هستم که حضورش حتی برای مردگان (از نظر روحانی) نیز آرامش‌بخش و حیات‌آفرین باشد.

من بنده دریای بی‌کران حقیقتی هستم که از هر محیط و پیرامونی فراتر است؛ در نزد او، هم ناچیزترین‌ها (سنگ) و هم گران‌بهاترین‌ها (گوهر) به یک اندازه مشمول بخشش و فضل او هستند.

زیبایی باغ و شکوه طاووس، هر کدام از جمال الهی بهره‌مند شده‌اند؛ حتی زاغ نیز با اینکه فاقد آرایش و زیبایی ظاهری است، از نظر او دور نمانده و از رحمتش بی‌نصیب نیست.

اگر جسم و صورت ظاهری رو به کاستی و زوال برود، به اصل و معنای وجودی آسیب یا کمبودی نمی‌رسد؛ عاشق راستین حتی زمانی که در حال سختی و پالایش روحانی است، در لذت معنوی غوطه‌ور است.

به جان خود بنگر که با وجود عظمت و بلندیِ مقامش، از این جایگاه والا غافل است؛ هرچند که همین جانِ بزرگ، در قالب و قفسِ تن که خانه آلودگی‌های مادی است، محبوس شده است.

ای شمس تبریزی، قدم نهادن تو به خانه بخت و اقبال من، چنان نوری به همراه دارد که هم صحنِ وجودم را روشن ساخته و هم سقف آن را از اندیشه‌های بلند و آسمانی پر کرده است.