دیوان شمس - غزلیات

ای هم‌نشینان و همراهان! بیدار و هشیار باشید که اکنون هنگام غفلت و خواب نیست؛ به خدا سوگند که هر کس در این راه به خواب غفلت فرو رود، از همراهان و یاران راستین ما به شمار نمی‌آید.

کسی که مانند چرخِ چاه (دولاب) پیوسته در گردش و ناله و تب و تاب نباشد، هرگز زیبایی و طراوتِ باغ حقیقت را نمی‌بیند و راه رسیدن به آن را گم می‌کند.

ای کسی که در این دنیای مادی و فانی (آب و گل) به دنبال برآورده شدن آرزوهای خویش می‌گردی؛ تو به سوی جویی می‌دوی که خشک است و هیچ آبی در آن جاری نیست (به دنبال حقیقت در سرابِ دنیا هستی).

ای ماهِ من! از آسمانِ جان طلوع کن و شبِ تاریکِ هجرانِ مرا به روزِ روشنِ وصال بدل کن، تا آن رهروِ شب‌گردِ سرگشته نگوید که امشب، شبِ مهتابی نیست و در ناامیدی نماند.

اگر قلبِ من از عشقِ او مانند سیماب (جیوه) لرزان و بی‌قرار نباشد، امیدوارم که دلم از جایگاه و منبعِ اصلیِ وجودِ او بی‌خبر و محروم بماند.