دیوان شمس - غزلیات

ای موسیقی‌دان، این آهنگ و پرده را بنواز که محبوبِ ما در حالتی از سرمستیِ الهی وارد شده است؛ آن جانِ پاک و باصفا که سراسر وفاداری است، در این حالتِ پرشور و مستی نزد ما آمده است.

حتی اگر معشوق در لباسِ قهر و خشم بر من ظاهر شود، باز هم او را مانند جرقه‌ای آتشین می‌شناسم؛ چرا که او بارها با همین شیوه و هیبت، در حالی که در جذبه‌یِ عشق بود، بر من جلوه‌گر شده است.

اگر آبِ زندگی‌مان ریخت یا ظرفِ وجودمان (که نمادِ بدن است) شکست، ای برادر، لب به شکایت باز نکن؛ زیرا این ساقیِ هستی (خداوند) خودش مستِ عشق است و این کارها، بازی‌هایِ آن ذاتِ بی‌پرواست.

من با عقلِ محدودم سعی دارم آن معشوقِ مست را فریب دهم، اما او به سادگیِ من لبخند می‌زند و می‌گوید: «ببین این دلِ ساده‌لوح را که نمی‌داند این حالِ خوش و سرمستی از کجا بر او تابیده است.»

تو می‌خواهی کسی را فریب دهی که با کوچک‌ترین اشاره‌اش، چهار عنصرِ اصلیِ عالم (آب، آتش، خاک و هوا) از شدتِ حضورِ او از خود بی‌خود می‌شوند و به رقص و شور می‌افتند.

به او گفتم: اگر من بمیرم، آیا بر سرِ گورِ من می‌آیی؟ او پاسخ داد که تو حتی پس از مرگ از گور بیرون خواهی پرید، چرا که آن محبوبِ خوش‌چهره و زیبا، در حالتِ مستیِ الهی به سراغِ تو می‌آید و تو را زنده می‌کند.

او فرمود: کسی که چنین باده‌یِ نابی (عشق الهی) را نوشیده است، هرگز نمی‌میرد. جانِ او با خدا باقی و جاودانه است، زیرا او از جانبِ خدا به این مرتبه از سرمستی رسیده است.

ببین که چگونه آن عشقِ بی‌چون و چرا، جانِ انسان را مانندِ جامی پر می‌کند و به لبریز شدن می‌رساند؛ به چهره‌یِ ساقی (معشوق) بنگر که از شوقِ بقا و جاودانگی، خندان و مست است.

دوست و محبوبِ ما خودِ عشق است؛ در حالی که هر کس در این جهان به دنبالِ یاری گشته است، این عشق از روزِ نخست (روز الست) بدونِ نیاز به من و تو، همواره در حالِ مستی و شورآفرینی بوده است.