دیوان شمس - غزلیات

خصایل و رفتارهای نیکوی تو پس از مرگت، همچون بانوانی زیبا با چهره‌های ماه گونه که با وقار و خرامان راه می‌روند، همراه و دنباله‌روی تو می‌شوند.

برخی از این صفات دست تو را می‌گیرند، برخی دیگر با تو سخن می‌گویند و برخی دیگر پاداشِ شیرینِ اعمالت را که چون لعل و شکر ارزشمند است، پیشکشت می‌کنند.

هنگامی که روح خود را از قید کالبد جسمانی رها کردی، با صفوفی از حوریان مواجه می‌شوی که صفاتی چون تسلیم، ایمان، عبادت و توبه تو هستند که تجسم یافته‌اند.

خوی‌های نیکوی تو از قبیل صبر و شکرگزاری، بی‌شمار پیش از جنازه تو حرکت می‌کنند و در اینجا با اشاراتی به سوره‌های قرآنی همچون نازعات همراه شده‌اند.

این صفاتِ پاک و باصفا در عالم قبر مونس و همراه تو خواهند بود و همانند فرزندان (پسر و دختر) به دامن تو می‌آویزند و رهایت نمی‌کنند.

تو جامه‌هایی از جنس تار و پودِ طاعت و بندگی‌ات بر تن می‌کنی و در نتیجه آن، جانت فراتر از محدودیت‌های مکانی و جهاتِ مادی گسترش می‌یابد.

پس سخن بیهوده را کنار بگذار و تا توان داری بذر نیکی بکار؛ چرا که بهشتِ جاویدان، از دلِ همین اعمالِ استوار و صادقانه‌ی تو نمایان می‌شود.