دیوان شمس - غزلیات

پایداری و قرار حقیقیِ زندگی در دست همان معشوق زیباست؛ چرا که همین شورِ بی‌قراری که او در جان ما می‌افکند، باعث می‌شود وجودمان معنا و ثباتی تازه پیدا کند.

عشق و سودای تو چنان دامنگیر من شده است که راه گریزی ندارم؛ این عشقِ نوظهور و متعالی با دل‌مشغولی‌های ساده و گذرا که در سال‌های قبل داشتم، بسیار متفاوت و عمیق‌تر است.

من در شعله‌های آتشِ عشقِ تازه و پی‌درپی می‌سوزم و در این حال و هوا، دیگر توجه و اعتنایی به یاران کوچک و فرعی ندارم و نیازی به آن‌ها نمی‌بینم.

درونِ من از شدتِ این بی‌قراریِ عاشقانه در حال ناله و فغان است و این اضطرابِ درونی گواهی می‌دهد که جانِ من با جانِ آن نگارِ دلبر پیوند خورده است.

هنگامی که از مصاحبت و یاریِ کسی جانت خسته و آزرده می‌شود، متوجه نیستی که دلیلِ این رنج، وجودِ خاری (تعلق یا ناپاکی) در درونِ جانِ خودت است که تو را می‌آزارد.

تو در جست‌وجوی آرامش هستی و این خارهایِ آزاردهنده تو را مجروح می‌کنند، اما بی‌خبری که این خارها از درونِ ضمیر و سرِ خودت روییده‌اند و نه از بیرون.

از آن خارِ آزاردهنده (تعلقات) بگریز و به سوی گلِ حقیقت و جمالِ الهی روی آور، زیرا شمس تبریزی همچون بهار برای جانِ توست که موجبِ سرسبزی و شکوفایی است.