دیوان شمس - غزلیات

چشمانت را بسته‌ای و این کار به این معناست که زمان خواب و استراحت فرا رسیده است؛ اما بدان که این خواب و روی‌گردانی تو، پاسخی مناسب برای آن رقیبان که چشم‌انتظارِ نگاه تو هستند، به شمار نمی‌آید.

تو خود به‌خوبی آگاهی که عمر ما انسان‌ها کوتاه است و دیری نمی‌پاید، با این وجود، چشمانِ مست و خمارآلودِ تو با شتاب و عجله، ما را به ورطه‌ی نابودی می‌کشاند.

هرچقدر می‌خواهی به ما جفا کن، چرا که از دیدگاه ما، همین جفای تو عین لطف و مهربانی است؛ حتی اگر مرتکب خطا شوی، نزد ما آن خطا نیز عین درستی و صواب است.

از تو می‌خواهم که آن چشمان آتشین و پرشور خود را به خواب ببری و ببندی، چرا که چشم و دل ما، از نگاهِ تند و سوزان تو، پیش از این نیز مانند گوشتِ کباب‌شده، سوخته و از کار افتاده است.

چشمانِ ساقی (معشوق) جان‌های بسیاری را ستانده و اسیر کرده است؛ این کار را با شمشیری انجام می‌دهد که ظاهر آن بسیار لطیف و ناچیز، همچون یک قطره آب به نظر می‌رسد.

برخی بر این باورند که این حال و هوای دگرگون، ناشی از عشقِ به ساقی است و گروهی دیگر معتقدند که این شوریدگی تنها نتیجه‌ی تأثیر شراب است.

اما در نهایت حقیقت این است که می و ساقی چیزی جز جلوه‌ی خداوند نیستند؛ پروردگار خود آگاه است که این عشق و کشش از چه منشأ و مقامی سرچشمه می‌گیرد.