دیوان شمس - غزلیات

در عشقِ آن پادشاهِ حقیقی که هیچ دلبستگی به مظاهرِ قدرت و شهرت (طبل و علم) ندارد، چنان شیدا و سرگشته شده‌ام که توصیفِ حالِ این دیوانه از توانِ قلم خارج است.

اگر از دور به من نگاه کنی، فردی را می‌بینی که در حال حرکت است، اما بدان که آن ظاهرِ جسمانی چیزی جز یک خیال و توهم نیست و حقیقتِ آن، همان نیستی و فانی بودن است.

بیا و از منیّت دست بشوی و به مقام نیستی برس؛ چرا که نیستی، سرچشمه‌ حیاتِ اصیل است. البته نه آن «جانی» که در این جهان اسیر رنج و اندوهِ دنیوی است، بلکه جانی که از قیود مادی رها شده.

من و تو باید خودبینی و «من‌بودن» را کنار بگذاریم تا بتوانیم وارد این جویِ حقیقت شویم؛ زیرا در این دنیای خشک و بی‌حاصلِ مادی، جز بیداد و ظلم، چیزی یافت نمی‌شود.

این جویبارِ معنوی، ما را در خود غرق می‌کند اما باعث مرگ ما نمی‌شود، بلکه ما را زنده می‌دارد؛ چرا که این، همان آبِ حیاتِ جاودانی است و جز لطف و بخششِ الهی نیست.