دیوان شمس - غزلیات

شتاب کنید و به سوی این گلزارِ معرفت بیایید؛ چرا که حقیقت و زیبایی شکوفا شده‌اند. بشتابید و بیایید که معشوقِ جانِ ما از راه رسیده است.

تمام جان و هستی خود را یک‌جا بردارید و به پیشگاه خورشیدِ حقیقت هدیه کنید؛ چرا که او با تجلیِ خیره‌کننده و قدرتِ معنوی خود، شمشیرِ عشق را برای ریشه‌کن کردنِ خودخواهی‌ها بیرون کشیده است.

به حالِ آن فردِ زشت‌خو و خودخواه که با ناز و تکبر مانعِ رسیدن به حق می‌شود، بخندید و او را ناچیز بشمارید؛ اما برای کسی که از سرِ غفلت از معشوقِ حقیقی جدا مانده، اشک حسرت بریزید.

همه در شهر هیاهو و غوغا به پا کنید، چرا که خبر به گوش همه رسیده است که عاشقِ شوریده، بار دیگر از بندِ عقلِ جزئی و زنجیرِ تعلقاتِ دنیوی گریخته و به آزادیِ مطلق رسیده است.

چه روز شگفت‌انگیز و پرشوری است! گویی روز رستاخیز و قیامت است؛ آیا ممکن است که نامه اعمال و حساب و کتابِ مادی از این جهان رخت بربسته و به آسمان‌ها پرواز کرده باشد؟

طبل‌های شادی را بکوبید و دیگر هیچ سخنی نگویید، چرا که در این مقامِ والای عشق، نه جایی برای عقلِ تحلیل‌گر باقی است و نه حتی جای دل؛ زیرا که جانِ عاشق نیز از خودِ خویشتن رمیده و به سوی معشوق پرواز کرده است.