دیوان شمس - غزلیات

به نزد من بیا تا همین لحظه این کالبد ظاهری را که مانعِ رسیدن به توست، همچون لباسی از تن درآورم و خانه‌ی هستیِ خویش را از تعلقات و خودخواهی‌ها پاک و مهیای حضور تو کنم.

انسان‌های آزاده و رها از تعلقات (پاک‌بازان) را به این راه فرا بخوان و از بازی‌های کودکانه و پست دنیوی دست بردار؛ چرا که من تنها یک جان دارم و می‌خواهم همین حالا آن را در راهِ عشق تو فدا کنم.

پروردگارا، بند کمانِ عنایت را محکم کن؛ نه برای تیر زدن، بلکه برای رها کردنِ تیرِ وجودِ من به سوی جایگاهِ والای قَابَ قَوْسَیْنِ (نزدیک‌ترین مقام به حق)، چرا که وقت آن رسیده است که جانم را سپرِ بلا کنم و به سویت بشتابم.

هرگاه این آتشِ عشق شعله‌ور می‌شود، فریادِ هستی از ترسِ فنا بلند می‌گردد؛ پس تو به من پناه بده و مرا دریاب تا بتوانم در این شعله‌ی عشق، وجودِ خاکی‌ام را ذوب کنم و به کمال برسم.

در حالی که دنیا از ترسِ نابودی و تحول به لرزه درآمده، جانِ من از شدتِ عشق در حالِ پرواز است، چنان‌که با این عروجِ معنوی، حتی پرندگانِ آسمان نیز بر اوجِ پروازِ من حسادت خواهند کرد.