دیوان شمس - غزلیات

آن لحظه‌ای که گرفتار خودخواهی هستی، یار و محبوب برایت همچون خاری آزاردهنده است، اما همان لحظه که از خود رها می‌شوی، یار به بهترین یاور و همکار تو بدل می‌گردد.

هنگامی که در بندِ منیّت هستی، در برابر مشکلاتِ کوچک (پشه) ناتوانی و شکست می‌خوری؛ اما وقتی از خود رها شدی، چنان قدرتی می‌یابی که می‌توانی به شکار دشوارترین کارها (فیل) بروی.

زمانی که با خودخواهی درگیری، در ابری از اندوه و گرفتاری محبوسی؛ اما به محض اینکه از قیدِ خود رها شوی، نورِ حقیقت (مه) همچون یار در کنار تو جلوه‌گر می‌شود.

وقتی درگیرِ «خود» هستی، محبوب از تو دوری می‌کند و تو را کنار می‌گذارد؛ اما وقتی به «بی‌خودی» می‌رسی، آن محبوب، خودِ باده و سرشاریِ عشق را به سویت می‌آورد.

آن دم که باخودی، همچون فصل پاییز افسرده و بی‌جان هستی؛ اما در لحظه‌ی بی‌خودی، حتی در سخت‌ترین شرایط (دی/زمستان)، برایت همچون فصل بهار، نشاط‌بخش و نویدبخش می‌شود.

تمام بی‌قراری‌ها و رنج‌های تو ناشی از این است که پیوسته در پیِ آرامش هستی؛ اگر از این جست‌وجو دست بکشی و عاشقِ خودِ بی‌قراری شوی، آرامش حقیقی خود به سراغت خواهد آمد.

تمامِ ناگواری‌های زندگی‌ات ریشه در این دارد که می‌خواهی هر چیزی را به دلخواه خود هضم کنی و بپذیری؛ اگر این میل به «گوارش» و کنترل را رها کنی، حتی زهر نیز برایت شیرین و گوارا خواهد شد.

تمامِ محرومیت‌ها و نرسیدن‌های تو به خاطر این است که خودت به دنبالِ مراد و خواسته هستی؛ وگرنه اگر دست از طلب برداری، تمام خواسته‌ها خودشان همچون هدیه‌ای به سوی تو می‌آیند.

عاشقِ سختی‌ها و جفایِ یار باش، نه فقط عاشقِ مهربانی‌هایش؛ تا آن یارِ نازک‌طبع و زیبارو، خود به سمتِ تو بیاید و تو را بخواهد.

زمانی که شمس تبریزی که خورشیدِ مشرقِ معرفت است فرا برسد، تمامیِ ستاره‌ها و ماه‌های آسمان (دلخوشی‌های کوچک دنیوی) در برابر نور او، شرمگین و ناچیز می‌شوند.