دیوان شمس - غزلیات

من به سراغ تو آمده‌ام تا با سختی و اصرار، تو را به سوی حقیقتِ درونی‌ات بکشانم و چنان از منیت و خودخواهی تهی‌ات کنم که در عمقِ جان و دلم جای بگیری.

ای که همچون درختِ گُل زیبایی، من همچون بهارِ روح‌بخش نزد تو آمده‌ام تا تو را در آغوش کشم و با حضورم شور و شادی (شرابِ معرفت) را بر وجودت بپاشم.

من آمده‌ام تا تو را در این جهانِ خاکی آشکار کنم و حقیقتِ وجودت را به نمایش بگذارم و تو را مانند دعایِ پاکِ عاشقان، به بالاترین جایگاهِ آسمانی برسانم.

تو بوسه‌ای (حقیقتی یا فیضی) را از معبودِ خود دزدیده‌ای؛ آن را با رضایت به صاحبش (مرشد) بازگردان تا من آن را از تو بستانم و به جایگاه اصلی‌اش بازگردانم.

گل در برابرِ تو چه ارزشی دارد؟ تو خودِ گُلِ هستی و گوینده‌ی کلامِ خلقت (کُن فیکون). اگر دیگران تو را نمی‌شناسند، من که با تو یکی شده‌ام، حقیقتِ تو را می‌شناسم.

تو جان و روانِ منی و آغازگرِ همه‌ی خیرها در وجودِ من هستی؛ پس خودت «فاتحه» و آغازِ راه شو تا بتوانم با تمامِ وجودم تو را در دلم زمزمه کنم.

تو شکارِ منی، اگرچه از دامِ من گریخته‌ای؛ به سوی این دام (معنویت) بازگرد و اگر خودت نیایی، تو را به زور وادار به بازگشت می‌کنم.

آن شیرِ حقیقت به من که چون آهویی کمیاب بودم گفت: چرا به دنبالِ من می‌دوی؟ من تو را از این هویتِ ضعیف رها می‌کنم (از بین می‌برم) تا حقیقتِ اصلی‌ات آشکار شود.

مانند سپری شجاع، زخم‌ها و سختی‌های راه را پذیرا باش و گوشِ دلت را به هیچ‌کس جز ندای حق مده تا بتوانم تو را چون کمان خم کنم و به هدف برسانم.

از مرتبه‌ی خاکی تا مقامِ انسانیت و روح، فاصله‌ی بسیار زیادی است؛ من تو را شهر به شهر و مرحله به مرحله عبور دادم و در میانه راه رهایت نخواهم کرد.

هیچ نگو و بی‌تابی مکن، دربِ دیگِ وجودت را باز نکن (اسرار را فاش مکن و شکیبا باش)؛ خوب بجوش و صبر کن، زیرا من تو را به مرحله‌ی پرواز و تعالی می‌رسانم.

تو آن آهویِ ضعیف نیستی، بلکه شیرزاده‌ای هستی که در کالبدِ آهو پنهان شده‌ای؛ من تو را از این پرده و حجابِ ظاهری آهو عبور می‌دهم.

تو گویِ منی که در میدانِ حکمِ من می‌غلطی؛ من در پیِ تو می‌دوم (تو را هدایت می‌کنم)، اگرچه تو خودت حرکت می‌کنی و من تو را به حرکت وامی‌دارم.