دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که عشق در دل نداری، شایسته توست که در آرامش به سر بری؛ برو که این مسیر پر از عشق و اندوهِ محبوب، تنها سهم ما عاشقان است، پس تو همان بهتر که در خواب باشی.

ما در برابرِ تجلیِ جمال و جلالِ محبوب همچون غباری در برابر آفتاب، ذره‌ذره وجودمان را از دست داده‌ایم؛ تو که این شور و شوقِ سوزان در اعماق جانت زبانه نمی‌کشد، همان بهتر که در غفلت بخسبی.

من همچون آب که بی‌وقفه در حرکت است، در پی یافتنِ جایگاهِ محبوب هستم؛ تو که حتی نگرانِ این نیستی که محبوب کجاست، برو و با خیال راحت بخواب.

طریقتِ راستینِ عشق، فراتر از هفتاد و دو فرقه و مذهبِ ظاهری است؛ از آنجا که عشق و دینِ تو چیزی جز نیرنگ و ریاکاری نیست، همان بهتر که در خوابِ غفلت باشی.

صبحِ ما صبوحیِ عشق است و شامِ ما عشوه و کرشمه‌های محبوب؛ تو که تنها در پیِ خوراک و لذت‌های مادی هستی، همان بهتر که در خوابِ غفلت بخسبی.

ما در طلبِ اکسیرِ عشق، چون مس در کوره گداخته می‌شویم و وجودمان تغییر ماهیت می‌دهد؛ تو که بستر و همخوابه، کیمیای زندگی‌ات شده است، همان بهتر که در این خواب باقی بمانی.

تو مانندِ مستی که تعادل ندارد، سرگردانی و به هر سو می‌افتی؛ اکنون که شب گذشته و زمانِ نیایشِ سحرگاهی است، تو همان بهتر که بخوابی.

چون سرنوشتِ من این است که خواب بر چشمانم حرام باشد، ای جوان تو برو؛ چرا که خوابِ فوت‌شده تو، قضایی دارد و می‌توانی آن را بعداً جبران کنی، پس بخواب.

ما خود را به دستِ عشق سپرده‌ایم تا ببینیم با ما چه می‌کند؛ تو که هنوز در بندِ خویشتنی و به دستِ خود، همان بهتر که به سمتِ راست بخوابی و راحت باشی.

من آنم که خونِ دل می‌خورم، اما تو کسی هستی که فقط به فکرِ خوراک و لذتی؛ و چون خوراکِ زیاد، خواب‌آور است، پس بهتر است بخوابی.

من از دماغِ باد‌کرده (تکبر) و از امیدِ واهی، دل بریدم؛ تو که هنوز سودای تازه و غرور در سر داری، همان بهتر که در آن حالِ خود بخسبی.

من لباسِ الفاظ و سخن‌پردازی را دریدم و از قیدِ واژه‌ها رها شدم؛ تو که هنوز برهنه نیستی و در پوششِ حرف‌ها و قبا‌بازی هستی، همان بهتر که بخسبی.