دیوان شمس - غزلیات

یا باید به وصالِ محبوبِ حقیقی رسید یا اگر میسر نشد، باید با هم‌نشینانِ هم‌دل به شادی (شراب) پرداخت. همچنان که وقتی دسترسی به دریای بی‌کرانِ حقیقت ممکن نیست، نباید از جویبارِ کوچکِ زندگی نیز ناامید شد و پا در آن نهاد.

آن هم‌نشینانِ جان‌بخش، در حقیقت جاودانه‌اند؛ در لطافت و نرمی همچون آب هستند و در بخشش و سخاوت، مانند ابرِ باران‌زا می‌مانند.

آنان همراهانِ آبِ حیات و همچون حضرت خضر در آسمانِ جان هستند؛ کسانی که به هر ویرانه‌ای قدم می‌گذارند، گنج‌های نهان را آشکار می‌کنند و به هر بنایی زندگی می‌بخشند.

آب و نور دوست و همراهِ یکدیگرند؛ یکی لطیف است و دیگری ظریف. هر دو آشکارکننده و غمازِ اسرارند، اما این افشاگری نه از روی کینه‌توزی، بلکه به اقتضای طبیعتِ ذاتیِ آن‌هاست.

وقتی آبِ درونِ طشت یا جویبار، بر اثرِ لرزشِ دستِ کسی به جنبش درمی‌آید، بلافاصله بازتابِ نورِ آن نیز بر روی دیوار شروع به لرزیدن می‌کند.

جاذبه‌یِ هم‌جنس‌بودن و سنخیت، غوغایی به پا می‌کند که گویی قیامت است. خودت بنگر و قضاوت کن، چرا که من خاموشم، اما هوا و فضایِ محیط، گواهیِ بر درستیِ این حقیقت است.