دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که درخشش جمالت، ماهِ تمام را شرمگین و تاریک می‌سازد، با پرتوِ خویش ما را روشن کن؛ ای ساقیِ جان، جامِ شرابِ عشقِ الهی را به ما بنوشان تا از خود بی‌خود شویم.

خسیس مباش و شرابِ فیضِ خود را پیوسته بر ما ارزانی دار، تا در فضای این هم‌نشینی، به تبادلِ اسرار و حقایقِ معنوی با یکدیگر دست یابیم.

ما را با کسانی که در شرابِ انگوری (ظاهری) به رقابت می‌پردازند رها کن؛ چرا که ما در مستیِ حقیقیِ عشق، از قیدِ واژه‌ها و نام‌ها رسته و به مقامی رسیده‌ایم که توصیف‌ناپذیر است.

تو خمره‌های عالمِ غیب را از لطفِ خود لبریز کرده‌ای؛ شرابی که با نوشیدن آن، روحِ آدمی از آلودگی‌هایِ خساستِ معنوی و کدورت‌هایِ درونی پاک و منزه می‌گردد.