دیوان شمس - غزلیات

ای برادر! زیباییِ خیره‌کننده‌ای دیدم که جان و دلِ مشتاقان را ربود و به اسارت گرفت. آیا آن حکایتِ جان‌افزا به گوشت رسیده که عقل‌ها را صیقل می‌دهد و تیرگی‌ها را از ساحتِ خرد می‌زداید؟

مگر تو همان نیستی که آرزوی جاودانگی و نشاطِ ابدی در سر داری؟ پس برخیز، آگاه باش و چشمِ دل بگشا، که آن‌کس که باید می‌آمد، اکنون به سویت آمده است.

دیدنِ سیمای آن ماهِ تمام، چشمِ تو را روشن می‌کند؛ چرا که بر جبینش نشانه‌های سعادت، مقصدِ عالی، عزتِ بی‌پایان و نوری درخشان آشکار است.

ویژگی‌های اخلاقی و رفتاریِ او چنان در جانم اثر کرده که گویی مستیِ ناشی از آن، جامِ جانِ ما را لبریز کرده و ما را از شرابِ حضورش سیراب ساخته است.

شگفتی‌هایی از ساحتِ پاک و جبینِ درخشانِ او پدیدار گشته که نورِ آن بر جانم تابیده و درونِ مرا از هر غباری پاک و صاف گردانیده است.