دیوان شمس - غزلیات

ای که رخسارت چونان ماه در آسمان می‌درخشد و روحِ بقا و جاودانگی در تو دمیده شده است، تویی که قرصِ ماه را در پهنه آسمانِ وجود، در پناهِ خویش داری.

تو در حقیقت، جلوه‌گاهِ روحِ الهی با تمامیِ صفاتِ او هستی؛ تویی که پرده‌هایِ جهل را از دیده می‌درانی و اقیانوسی بی‌کران از بخشش و عطا هستی.

تو عاشقانت را با عدالتِ کاملِ خویش به کامِ نیستی می‌کشانی و سپس با نگاهی مشفقانه و رضایت‌آمیز، آنان را به زندگیِ دوباره بازمی‌گردانی.

تو که با چشمانِ غزال‌گون و خیره‌کننده، پهلوانان و بزرگان را به دامِ محبت می‌کشی، خود مالکِ همه فرشتگان و جان‌هایِ شیفته‌ای هستی که در بندِ عشقِ تو اسیرند.

اگر پیروانِ عیسی (ع) قدرتِ حیات‌بخشیِ تو را مشاهده می‌کردند، تمامِ مدعیانِ دانشِ مادی و ظاهری، به یک‌باره از اعتقادِ خود دست می‌شستند و در برابرِ اعجازِ تو سرِ تسلیم فرود می‌آوردند.

اگر موسی (ع) پرتوِ انوارِ دانشِ تو را می‌دید، هرگز برایِ فراگیریِ اسرار، نیازمندِ همراهی با خضر (ع) نمی‌شد و تمامِ آن حکمت را در تو می‌یافت.

ای کاش ابوالبشر، آدم (ع)، از مقامِ والایِ تو آگاه بود؛ که اگر چنین می‌دانست، به هنگامِ رانده شدن از بهشت، هرگز آن‌گونه به گریه و زاری نمی‌افتاد.

فراقِ تو آتشی سهمگین است که در اعماقِ آن گرفتار شده‌ایم؛ ای شفیعِ جان‌هایِ خسته، به ما بگو که جامه وصل و رهایی کجاست؟

چهره تو آتشی است که آتشِ سوزانِ اشتیاقِ ما را خاموش می‌کند؛ در واقع، نورِ جمالِ تو، آتشِ دوزخ و جهنم را برایِ هر آن‌کس که به دیدارت نائل شود، به سردی و خاموشی بدل می‌سازد.