دیوان شمس - غزلیات

ای یار و مولای ما که وجودت مایه بی‌نیازی و توانگریِ جان ماست؛ ما که شامگاهان با لبانی تشنه و قلبی مشتاق به دنبال تو بودیم، اکنون در سپیده‌دمِ وصال، از شراب حقیقت سیراب گشته‌ایم.

غم مخور و چیزی را به دست فراموشی مسپار و از هیچ ستمگری و قدرتی در این جهان نهراس. ما برای تو وطنی روحانی و جایگاهی حقیقی ساخته‌ایم که جز در آن، آرامش نخواهی یافت.

ای که با حضور خود ما را به شرف و انس رساندی، اگر در بندِ عشق مست هستی، با ما بمان. ای نورِ هدایت که در تاریکیِ جهل می‌درخشی، ما را که از قیدِ علایق دنیوی رها و عریان شده‌ایم، در آغوشِ لطف خود بگیر.

هرکس که وجودش با خاک و زمین گره خورده باشد، به کمالِ مطلوب و آرامشِ دل نرسیده است. پس باید به سوی کلام حق و فرقان (قدرت تشخیص حق از باطل) رو کند و آن را عبادت و پیروی کند.

اما آن که وجودش از جنس آسمان و مقامِ بلندِ عرفانی است، با شیرینی و جان‌بخشِ حقیقت آمده است؛ ما نیز به چنین جان‌هایی، معنایِ گوناگون و ژرفِ هستی را می‌آموزیم و جانشان را سرشار می‌کنیم.

ای ساقیِ عشق، اکنون که حقیقتِ جاودان (باقی) میانِ ما و توست، جامِ معرفت را لبریز کن. ای کانونِ نیکی و احسان، چنان لطفی به ما ارزانی دار که لایقِ درگاهِ تو باشیم.