دیوان شمس - غزلیات

سوگند یاد می‌کنم که تنها به کسانی دل بسته‌ام و باور دارم که در دوستی با ما صادق بودند؛ و عشقی نمی‌ورزم مگر به زیبارویانی که پیش از ما، بذرِ مهرِ ما را در دلِ خود کاشته بودند.

آنان جامِ محبت نوشیدند و ما نیز در پی‌شان نوشیدیم؛ آنان پیش‌قدم شدند و ما نیز به دنبالشان حرکت کردیم. برتریِ آنان بر ما به این دلیل است که در طریقِ عشق، از ما پیشی گرفتند.

ما دیدگانِ دل را گشودیم و بهره‌هایی از حقایق برگرفتیم؛ در این میان، ما دل‌هایی را ربودیم (به سرقت بردیم) و دیدیم که آنان نیز متقابلاً دل‌های ما را ربودند.

ما به گنجینه‌ی دل‌ها دست یافتیم و از اسرارِ نهان آگاه شدیم؛ پس خداوند سیراب کند (به رحمت خود بنوازد) چشمانی را که با نگاهشان ما را مشمولِ توجهِ خویش قرار دادند.

این برتری و فضلِ آنان بود که ما را از رسوایی و نابودی نجات داد؛ هرگاه که خواستیم از سرِ ترس یا شرم بگریزیم، آنان به سرعت ما را دریافتند و به وصال بازگرداندند.

اگر نبود که از خشمِ الهی بیم دارم و ادبِ بندگی را نگاه می‌دارم، بی‌شک می‌گفتم که همان نگاهِ نخستینِ آنان، عاملِ هستی و آفرینشِ ما بود.

پس رو به سوی آن خورشیدهایی آور که در باطنِ جان‌ها جای دارند؛ همان‌هایی که ما را از جام‌های عشق سیراب کردند و جانِ ما را روزیِ معنوی بخشیدند.