دیوان شمس - غزلیات

عشق از ازل به سوی ما آمد و در جان‌های ما فرود آمد؛ ما نیز به واسطه‌یِ همین عشق در پیشگاهِ معشوق آرام گرفتیم و ساکن شدیم.

زمانِ هشیاری و عقلِ ظاهری، برایِ مردمِ عادی است؛ اما زمانِ مستیِ عرفانی، کرامت و بزرگیِ سالکان است. در این طریق، خطرِ عشق، عینِ سلامت و نجات است؛ پس ما در این گردابِ عشق گرفتار شدیم و از خودِ دنیویِ خویش فانی گشتیم.

معشوق، شرابِ معرفت را به ما نوشاند، دل‌هایِ ما را ربود، تمامِ وجودِ ما را گرفت و مراقبِ ما بود. او از عالمِ پنهان به سوی ما آمد و ما را فراخواند و ما نیز دعوتِ او را اجابت کردیم.

ما او (معشوق) را هم‌نشین، پناهگاه و راهِ هدایتِ خود یافتیم؛ او برای ما چون شرابی گوارا و اصیل بود که نوشیدیم و سیراب شدیم.

عشق در گفتارِ خود صادق است و لطفِ عالمِ غیب پیوسته و مداوم است. معشوق از آن جهت که متعالی است، به عهدِ خود وفا کرد و ما نیز به پیمانِ خود با او وفا کردیم.

آن راهروِ طریقِ عشق، جامی لبریز کرد که خوابِ غفلت را از ما دور ساخت؛ او مستیِ عرفانی را اساسِ بنایِ وجودِ ما قرار داد و ما هستیِ خود را بر این بنیاد بنا نهادیم.

ما در این مسیر، شاهدانِ صاحب‌حیا و جایگاه‌هایِ زیبایی بودیم؛ آنان همچون چراغ‌هایی در تاریکیِ این عالم بودند که ما را به شگفتی واداشتند و دل‌باخته کردیم.

نگاهِ ما در این زیبایی‌ها حیران شد، پس شکرگزار بودیم و مست گشتیم. از این مستی گذشتیم و به حق رسیدیم؛ چرا که این عبرت گرفتن و گذشتن، خود برایِ زیباییِ باطن کافی بود.

ما با آسودگی به سویِ پروردگارِ ثابت و پایدار بازگشتیم، داستانِ خود را برایِ دیگرِ سالکان بازگو کردیم، حقیقت را مشاهده نمودیم و بر آن پیمان استوار ماندیم.