دیوان شمس - غزلیات

ای ساکنانِ باغ‌های بهشت، منشور و فرمانِ حقیقتِ ما را بخوانید و از شرابِ معرفتِ ما شگفت‌زده شوید و به ندایِ برخاسته از این جانِ آگاه گوش فرا دهید.

حوریانِ شما از شدتِ عشق، زردروی و ناتوان گشته و از آتشِ این زیبایی خمیده شده‌اند، حال آنکه اگر آنان زیبارویِ (حوریِ) ما را در تاریکیِ شب یا روشنیِ روز ببینند، از زیباییِ او حیران خواهند ماند.

ماه تمامی ظهور کرد که درخششِ خورشیدِ نیمروز را تیره و تار ساخت؛ او در میانِ خدمتکارانی که همراه او بودند آمد و در خانه‌های دلِ ما جای گرفت.

هزار ماهِ دیگر در گرداگردِ ماهِ من، سجده‌کنان بر خاک افتادند؛ آنان فضایِ اطرافِ ما را معطر ساختند و تاریکی‌هایِ جهلِ ما را با نورِ خود روشن کردند.

ما از پرتوِ ناچیزِ ماهِ آنان مستِ حق شدیم؛ چقدر بزرگوارند که به خواهشِ ما پاسخ دادند و بهره‌ی اندکِ ما را با لطفِ خود افزون کردند.