دیوان شمس - غزلیات

ای بزرگان، مدت‌هاست که در فراق شما شب را به روز می‌آوریم و در سرما و سختیِ دوری به سر می‌بریم؛ ای حبیبِ جان من، اکنون جایگاهِ دیدار کجاست؟ چرا که دوری‌تان ما را به وحشت و تنهایی افکنده است.

چه باشکوه است آن خورشیدِ بلندمرتبه (شمس تبریزی) که در آن لحظه بر ما تابید و روشنایی بخشید؛ خوش آمدی ای ماهِ تمامِ شب‌های تاریک، که از آن شبِ دیدار، ما را شگفت‌زده و مدهوشِ خود کردی.

ما جز شما کسی را نمی‌خواهیم، چرا که شما ما را بارها و بارها آزموده‌اید. هیچ مراد و رهبری جز شما نداریم، زیرا شما در تمامیِ تار و پودِ وجود ما به کندوکاو و جستجو پرداخته‌اید.

ای نسیمِ صبحگاهی، در آن هنگام که تو خبرِ خوشِ رسیدنِ یار را به من دادی، گویی جان دوباره یافتم؛ ای خیالِ وصال، آنگاه که تو روحِ مرا به بندِ عشقِ خود کشیدی، من در تو فانی شدم.

ای فراقِ شیخِ من، شمس تبریزی؛ آیا بر چهره‌ام آثارِ رنج‌ها و دردهایی که دوریِ تو بر من نهاده و مرا مجروح کرده است، نمی‌بینی؟