دیوان شمس - غزلیات

هیچ نشان و اثری از آن محبوب در دشت باقی نمانده است، با این حال مرا به یاد دوران خوش گذشته بینداز و آن ایام سپری شده را برایم زنده کن.

ای زیبای غزال‌چشم که نگاه‌های نافذت روح مرا آماج تیر بلا قرار داده و ای ماه تابان که سخنان دلنشینت به قلب من اعتبار و شرف بخشیده است.

او مرا مشتاق کرد، لذت عشق را به من چشاند، مرا دریافت و به وصال رساند، خنداند، فقیر و نیازمند درگاه خود ساخت و توفیق شکرگزاری عطا کرد؛ او صاحب جود و بزرگی است.

هرگاه او مرا رهبری می‌کند، حالم خوش می‌شود و هرگاه رخ می‌نماید، هستی‌ام را از من می‌گیرد؛ و آنگاه که دور می‌شود، از شدت فراق پیرم می‌کند؛ باشد که روز وصال پایدار بماند.

چه کریم است این عشقِ والا که شکارچیِ روح من است؛ او تیری به سویم پرتاب کرد که در آن هم درد بیماری من نهفته است و هم شفای آن.

ای ماه که در دل شب طلوع می‌کنی و چون تاجی بر فرق سرِ سالکان می‌نشینی؛ از مشرقِ جان برآمدی و شبِ تیره و تاریکِ مرا به روشناییِ صبح بدل ساختی.

میدانِ زیبایِ حقیقت آشکار شد و خوابِ غفلت را از چشمان ربود؛ ای تکیه‌گاه و باورِ من، سستی مکنید و برای غنیمت شمردن این فرصت بشتابید.

ای بیناییِ من، با آن حقیقتی که از دیدگان پنهان مانده، پیوند برقرار کن؛ او خشمگین شد و خود را پوشاند و دوباره به عالمی بازگشت که دیده نمی‌شود.

همچون عاشقی بیمار و دردمند باش که نزدیک است، تسلیم است، بی‌قرار است، دائم در سفر است و غریب؛ همچون ستاره‌ای که در آسمان بی‌وقفه در حرکت است.

ای کسی که می‌بینی اما دیده نمی‌شوی، خواب از چشمانم پر کشیده است؛ قلب من شیفته‌ی سفرِ شبانه است، پس برای رسیدن به آن حقیقتِ ورایِ این ظاهر، برخیزید.