دیوان شمس - غزلیات

ای خدایی که همه‌چیز را می‌بینی اما خود دیده نمی‌شوی؛ زندگی در کناره‌های ما و مرگ در پایه‌های وجود ما همیشه حضور دارد و ما میان این دو در رفت و آمدیم.

اگر تو به ما نزدیک شوی، خوشبختی از آن ماست و اگر ما را در محاصره‌ی خود قرار دهی (و آزمایش کنی)، وای بر ما. ای نوری که چشم جان را روشن می‌کنی و ای اندیشه‌ای که همزمان شورانگیز و خطرآفرین (موجب حیرت) هستی.

ما تو را به عنوان پروردگاری حاضر و ناظر با قلبی سرشار از افتخار و نیاز می‌خوانیم؛ پس در این حالتی که ما در ذلت و افتادگی هستیم، با ما مهربان و کریم باش و گناهانمان را ببخش.

من با تکیه بر توکل به تو در این مسیر و در این سرا (جهان) گام برمی‌دارم؛ اگر بهره‌ای از رزق و روزی معنوی یا مادی به من رسید، نصف آن سهم من و نصف دیگرش متعلق به توست (یعنی همه‌چیز از آن توست).

چگونه ممکن است کشتی (وجود انسان) به دریا بزند و تهی‌دست بازگردد؟ همانا کیل و پیمانه‌ی گوهرهای معرفت به همه‌ی مشتریان و خریداران این راه می‌رسد.

پیمانه‌ی گوهر و نور ماه و روشناییِ چشم، همگی به سمت ما سرازیر است؛ حتی کوچکترین چیزها نیز موهبتی از جانب اوست.

با شادمانی به این انجمن (محفل عرفانی) وارد شو و جز بر شیرینیِ حقیقت قدم نگذار. به غیر از زیبایی‌های معنوی و بت‌های جان‌فزا (مظهر جمال الهی) به چیز دیگری توجه نکن.