دیوان شمس - غزلیات

بانگ ستایش و تسبیح خداوند را از عالم بالا بشنو و در پاسخ به آن ندای آسمانی، تو نیز نام پروردگار بلندمرتبه و والای خود را به پاکی یاد کن.

هنگامی که دل تو به آن مرغزار معرفتی که خداوند آن را رویانده و مهیا کرده است (اشاره به فیوضات الهی) دست یابد، همچون چرنده‌ای که در چراگاه می‌گردد، از گل‌ها و گیاهانِ معنوی (لطایف الهی) بهره خواهد برد.

خداوند هم آنچه آشکار است و هم آنچه پنهان است را می‌داند؛ همان‌گونه که مشک خوشبوی آهو در ناف او نهفته است و تنها برای اهلش عیان می‌گردد، اسرار الهی نیز در درون جان آدمی پنهان است.

زمانی که رایحه خوش و انفاس قدسی این آهویِ معشوق (استعاره از حضور و لطف الهی) به جان آدمی می‌رسد، روحِ سرگشته را به سوی مراتع سرسبز و آرام‌بخشِ هدایت رهنمون می‌سازد.

آیا ممکن است تشنه‌ای که جویایِ حقیقت است، از یاد برده شود؟ هرگز؛ زیرا خداوند وعده داده است که وحی و معارف را بر تو خواهد خواند تا هرگز فراموش نکنی.