دیوان شمس - غزلیات

ای جوان، چه می‌شد اگر تو نیز همچون من عاشق می‌شدی؛ تا تمام روزهای خود را در مستی و شوریدگیِ عشق سپری می‌کردی و تمام شب‌ها را با گریه و زاریِ عاشقانه به صبح می‌رساندی.

تصویر و خیالِ محبوب هرگز نباید از چشمانت پنهان شود، زیرا از آن دیدارِ روحانی و مشاهده‌ی حق، انوارِ بی‌شماری به دیدگانِ بصیرتِ تو می‌تابد.

لازم است که پیوند با دوستانِ دنیوی را بگسلی و از تعلقاتِ این جهان دست بشویی؛ چرا که من با رها کردنِ خودِ خویشتن، تسلیمِ محضِ تو شدم.

من در میانِ این مردمان، همچون آب و روغن هستم؛ اگرچه از لحاظِ ظاهری با آن‌ها در ارتباط و معاشرتم، اما از لحاظِ درونی و باطنی، از ایشان کاملاً جدا و متفاوت هستم.

تو نیز از هوس‌های نفسانی بگذُر و خود را در بندِ این دیوانگیِ عشق گرفتار کن؛ البته نه آن جنونی که ناشی از اختلالاتِ جسمانی باشد و طبیبان برای درمانش دارو تجویز کنند.

زیرا اگر پزشکانِ جسم، لحظه‌ای از این غمِ عشق بچشند، از قید و بندهای خود رها می‌شوند و کتاب‌های علمی و درمانیِ خویش را پاره می‌کنند.

ای عزیز، از تمامِ این حرف‌ها بگذُر و به دنبالِ معدنِ اصلیِ شیرینی یعنی حقیقتِ الهی باش، تا در آن شکوه و شیرینیِ مطلق، چنان محو و فانی شوی که گویی شیر در زلوبیا حل شده است.